Diaspora Diary

Showing posts with label 2024 srilanka. Show all posts
Showing posts with label 2024 srilanka. Show all posts

Friday, January 12, 2024

රනිල්ට ඉතිරි වී ඇත්තේ කොරහ බිඳගෙන ජනතාව දෙසට යෑමයි


   


                                                   

නො වෙන්නත් බැරි දෙය

මට මෙන්න මෙහෙම දෙයක් හිතෙනවා. ඒක කොහෙත්ම වෙන්න බෑ කියල හිතන්නත් බෑ. දවසින් දවස එකකට එකක් වෙනස් දේවල් ලංකා දේශපාලනයේ සිදු වෙන්න පටන් ගෙන තිබෙන නිසා අනාගතය පුරෝකතනය කරන එකත් ලේසි පහසු නෑ. කිසිම අතකින් ස්ථාවරත්යක් නැති රාජ්‍යයක් පවතින්න න්‍යායන් අවශ්‍ය වෙනවා කියලා හිතා ගෙන කොපමණ ගැලපීම් කළත් වැඩක් වෙන්නෙ නෑ. ආකෘතියකට අනුව සන්දර්භයක් නිර්මාණාය වී තිබේ නම්, අපිට ඊ ලඟට සිද්ධ වෙන්න නියමිත දේ යම් කිසි විදහකට කියන්න පුලුවන්. නමුත් එහෙම දෙයක් තියේද කියන එක ප්‍රශ්නයක් විදිහටමයි තවමත් තියන්නේ. මේ නිසා ආකෘකියකුත් නැති සංදර්භයකුත් නැති රාජ්‍යයකට මුහුණ දෙන්නට තිබෙන හොඳම තත්ත්වයයි දැන් අප අත් විඳිමින් ඉන්නේ. හෙට මොනවා වෙයිද මොනවා කරයි ද දන්නේ දෙවියෝ පමණකි යන තත්ත්වයට රට පත් වී ඇත.

ඇතැයි සිතන ව්‍යවස්ථාවේ විශ්වාසය

සිදුවිය හැකි බොහෝ දේවල් අතර සිදුවීමට ඇති නිෂ්චිත දෙයක් ලෙස මේ වසරේ දී ජනාධිපතිවරණය තියන්න සිද්ධ වී  ඇත යන විශ්වාසය වෙතයි හැම දෙයක්ම දැන් කේන්ද්‍රගත වී තිබෙන්නේ. එහෙම හිතන්නේ රටක් විදිහට පවතිනවා යැයි සිතන ව්‍යවස්ථාව හේතුකොට ගෙන යි. මේ ගැන ඇති යම්කිසි විශ්වාසයක් පදනම් කරගෙන වෙන්න පුලුවන් දේ නම් අලුත් පාලකයෙක් පත්කර ගැනීමට ඇති පසුබිමයි. ඒ සඳහා සියලු දෙනා සූදානම් වෙමින් පිටිය සකසා ගෙන යන ආකාරය දවසින් දවස බහුවිධ වේස අරගනිමින් දවස ගෙවී යයි.

දෘෂ්ටිවාදය සහ සත්‍යය

අස්ථාවර රාජ්‍යය ස්ථාවර කිරීම සඳහා ශපත කරන හැම අපේක්ෂකයෙකුම ඒ සඳහා විශ්වාසයක් පෙන්වති. ඒ ගැන ජනතාව විශ්වාස කරවීම පිණිසයි දැන් තිබෙන තරඟය. විශ්වාස කරවීම කියන්නේ දෘෂ්ටිවාදයක් අන් අය මත ඒත්තු ගන්වනු ලැබීම යි. මේ නිසා විශ්වාසය සහ දෘෂ්ටිවාදය අතර ඇති සබැඳියාවට කියන්න පුලුවන් “ඇත්ත” කියලා. දැන් ඔක්කොමලා කතා කරන්නේ ඇත්ත. අස්ථාවර රාජ්‍යය ස්ථාවර කරන්න සූදානම් වන අය විසින් ප්‍රකාශ කරන ඇත්ත සහ අස්ථාර රාජ්‍යය ස්ථාවර කරන්නට භාවිතාවෙන් ක්‍රියාකරන ඇත්ත තේරුම් ගැනීම වැදගත්. මේ ඇත්තවල් දෙක ආත්මීය ඇත්ත (subjective truth) සහ වාස්තවික ඇත්ත (objective truth) කියලා තේරුම් ගන්නත් පුලුවන්. නමුත් මේ දෙකෙන් කුමන ඇත්ත ද, නියම ඇත්ත (real truth) කියා කියන්නට බැරි තරමට දෘෂ්ටිවාද සැරි සරමින් ජන මාධ්‍ය සහා සමාජ මාධ්‍යත් තම තමන්ගේ ප්‍රචාරණ මාධ්‍යයත් ලහි ලහියේ ක්‍රිියාත්මක වීමටයි අපි කියන්නේ ජනාධිපතිවරණය හෝ මැතිවරණය කියලා.

ආත්මීය ඇත්ත යනු න්‍යායික ඇත්තයි (theoritical truth). වාස්තවික ඇත්ත යනු ඓනද්‍රීය ඇත්තයි(organic truth). මේ දෙකෙන් පළමු වැන්න අයිති පාලන ආණ්ඩුවට පිටත සිටින එසේම ඊට එරෙහිව සිටින පොදුවේ ගත් විට විපක්ෂය කියන කොටස් නියෝජනයටයි. ඓන්ද්‍රීය ඇත්ත ආණ්ඩුව සතුයි. විපක්ෂයේ ඇත්ත සහිනයක් නම් ආණ්ඩුවේ ඇත්ත යථාර්ථයක්. නමුත් යථාර්ථයක් වී ඇති ඇත්ත අස්ථාවර රාජ්‍යය ස්ථාවර කිරීමට කොතරම් සමත් දැයි කියන්න වෙන්නේ පුරෝකතන හෝ සංඛ්‍යා ලේඛන අනුව නොව රටේ ජනතාවගේ සුභ  සිද්ධිය මත යි.

 ජනතාව සහ ජීවන සංස්කෘතිය

දැන් ජනතාවට එල්ලෙන්න වැල් නැති ගාණට හෙම්බත් වී ජීවත් වන්නට සිදු වී ඇත්තේ රාජ්‍යයේ ඇති අස්ථාවරත්ය නිසා ය. පවත්නා පාලනය ඒ සඳහා ගත යුතු හා ගත හැකි ක්‍රියාමාර්ග අරගන්නේ ජනතාවට සුභ සෙත ඇති වීම පිණිස යැයි කාට නම් කිව හැකි ද. වැඩි වන බදු බර, ඉහල යන බඩු මිල, කප්පාදු වෙමින් යන ජීවන තත්ත්වයන් යන සමස්ථය, මේ නව ලිබරල් පරිභෝජනයත් ඒ හා බැඳී ඇති අනවරත තරඟකාරී ජීවන විලාසිතාවට කොහෙත්ම ගැපෙන්නේ නැත. ඒනිසා මෙම ජීවන සංස්කෘතිය හැම අතින්ම කඩා වැටී ඇති හෙයින්  ආණ්ඩුව ගන්නා ක්‍රියාමාර්ග කිසිසේත්ම මේ ශෛලිය තෘප්තිමත් කරන්නේ නැත. මේ නිසා ආණ්ඩුව විසින් පෙන්වන අර්බුදයේ  ඇත්ත යනු ධනවාදයේ ඓන්ද්‍රීය ඇත්තයි. අපේ වගේ අව වර්ධිත ඇට්ටකුණා ධනවාදී සංස්කෘතියකට මේ අවුල ජීවන පතුලේ ඉඳලම බලපෑම් කරනවා.

අවුලේ වාසිය සජිත්ට ද අනුරට ද?


මේ අවුල ආණ්ඩුවට විරුද්ධව සිටින අනාගත නායකයන්ට වාසියක් ගෙන දුන්නත්, අවුලෙන් ගැලවීමට අවශ්‍ය ආර්ථික සමාජ දේශපාලන චින්තනයකින් තොර නායකත්වයට පවා මුහුණ දීමට සිදු වන නස්පැත්තිය රනිල් පාලනයෙන් වෙනස් වීමට නම් සමාජ දේහය ගැඹුරු පරිවර්තනයකට ලක්කිරීමට සිදු වෙනවා. එකට සුදුසු නායකත්වයක් වගේම සුදුසු ජනතාවක් ද සිටිය යුතු ය. ඡන්දයක් විසින් දෙන අවස්ථාව ක්ෂික ලොතරැයි දිනුමක් වගෙයි. ඒ දිනුම හරියට ප්‍රයෝජනයට ගන්නේ කොහොමද යන්න බුද්ධිමත් තීරණයක්.

ඒ කෙසේ නමුත් මේ ආණුඩව එනම් විශේෂයෙන් ජනාධිපති රනිල් වික්‍රමසිංහ රට ස්ථාවර කරනු පිණිස ය යන පුරෝකතනය තුල සිට ගන්නා ක්‍රියාමාර්ග  අනාගත රාජ්‍යයට ප්‍රතිඥා දෙන අපේක්ෂකයන්ට බැලූ බැල්මට වාසි සහගත වී ඇත්තේ ජනතාව මත ඇති පීඩනයට ආණ්ඩුවත් පාලකයාත් වගකිව යුතු නියාමය නිසා ය.

දැන් එක් අතකින් තරඟයකට රට වැටී ඇත. අනෙක් අතින් සංවිධානාත්මක පිරිස් රජයට බල කරමින් තම අයිතීන් වෙනුවෙන් කරන සටන් නැවත වටයකින් ආණ්ඩුවටත් නායක රනිල්ටත් පාරාවල්ලක් වී ඇත. ඒ අනුව ගණන් හැදීමේ දී, අනාගත වාසිය ඇත්තේ කිහිප දෙකෙකු අත බෙදී ඇති ජනතාවගෙන් වැඩි පිරිස හිමි කොටසට ය. මේ ජනාතාව තම තමන්ගේ ගොඩට වැඩි වැඩියෙන් ගොනු කරගෙන අවසානයේ කැමැත්ත ප්‍රකාශ කරවා ගැනීමේ අවසානය විසින් ඊ ලඟ නායකයා පත් වනු ඇත. ඒ අතරේ සජිත්, අනුර, ධම්මික, දිලිත් ඇතුලු තවත් අය එකතු විය හැකි වුවත් කරට කර සටන පවතින්නේ දැනට අනුව අනුර සහ සජිත් අතර බව කාගෙත් විශ්වාසය වී ඇත. මේ දෙදෙනාගෙන් කවරෙකු දිනුවද පාලන බලයේ සිටින රනිල්ට වැදගත් නැත. ඔහුට මෙවර තරඟ කර ජය ගත හැකි ද යන්න නිෂ්චය කර ගැනීම සහ ඊට අනුව ක්‍රියාත්මක කිරීමයි රනිල්ගේ ඉදිරි දේශපාලනය. අනෙක් සියලු දෙනාම දන්නා දෙයක් ඔහු නො දැන ගැනීමටත් ඔහුට සහසම්බන්ධ බුද්ධි තොරතුරුවලට නො තේරීමට විදිහක් කොහෙත්ම නැත. එම නිසා රනිල්ට ඉදිරි ජනාධිපතිවරණයේ දී ජය ගත නො හැකි නම්, ඔහු ඉදිරියේ දී කරන දෙය ඉතා වැදගත්ම දෙයක් වන්නට නියමිත ය. හොඳ නරක දෙකටම පොදුය. මේ දෙකම බලය පතා විය හැකි ය.

රනිල් කොරහ බිඳියි ද?

අපේ වහරේ ඇති වැකියක් වන්නේ “යන යකා යන්නේ කොරහත් බිඳගෙනය” යන්න පරාජය වීමට නියමිත රනිල්ට ආදේශ කරනු ලැබුවොත් ඔහු විසින් ගන්නා ඉදිරි ක්‍රියාමාර්ග කුමක් විය හැකි ද.

එකක් වන්නේ ජනාධිපතිවරණයට කලින් මහමැතිවරණයක් සඳහා ආණ්ඩුව විසුරුවා හැරීම යි. අනෙක නම් දැනට ඔහු සහා එජාපය උත්සාහ කරන පුලුල් සන්ධානය පිහිටුවා නිර්පාක්ෂික අපේක්ෂකයා බවට පත් වීමයි.

මෙම සාධක දෙක සලාකා බලන විට පළමු වැන්නට යොමු වීමෙන් රනිල්ට වාසි සහගත තත්ත්වයක් ඇති විය නො හැකි ය.  මේ නිසා අවසාන තුරුම්බුව වී ඇත්තේ දෙවැන්න වෙත යොමු වීම ය. ඒ වෙත ගමන් කරන්නේ නම්, එයින් ඔහුට ජය අත් විය යුතු ය. ජය අත් පත් කර ගැනීමට නම් ජනතා කැමැත්ත තිබිය යුතු ය. ජනතා කැමැත්ත ලැබීමට නම් ජනතා අභිලාෂයන් ඉෂ්ඨ සිද්ධ විය යුතු ය. එය සිදු කිරීමට නම් ස්ථාවර රාජ්‍යයක් තිබිය යුතු ය. එහෙම දෙයක් නැති තැන දවසින් දවස සිදු වෙමින් යන්නේ ජනතාව පීඩනයට සහ අසහනයට පත් වීම ය. ඉතින් මොනාකාරයේ පුළුල් සන්ධානයක් හැදුවත් ජනතා කැමැත්ත රනිල්ට ලැබේ ද. මේ බව ඔහු නොදනී ද. මේ බව රනිල් දන්නේ නම් ඔහුට ඩෙකාට්ස් කියූ දෙය කිව හැකි වනු ඇත. “මම දනිමි එනිසා මම පවතිමි”  ( I know, therefore I exist) යන්න ය.

එහෙම නම් ඔහු දන්නේ කුමක් ද

දැන් අපට පුරෝකතනය කරන්න්න වෙනවා ඔහු දන්නවා කියා. එනම්, ජනතාවට ඇති පීඩනය සහ විප්කෂය විසින් පොළඹවන, සහ විපක්ෂය විසින් ආණ්ඩුවට කරන බලපෑම සහ ඒ ඔස්සේ ජනතා ආකර්ශනය දිනා ගනාගෙන ඇති බව. මේ නිසා එය වෙනස් කිරීම සිදු කිරීමට නම් ජනතා ප්‍රශ්න වෙත යොමු වී ඒ කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම කළ යුතු බව. එය සිදු කිරීම කළ හැකි යැයි හිතන්නේ ඡන්දයට පෙර ආසන්න කාලය තුල දී ය. ඒ අතර කාලයේ දී, ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ දෙවැනි ණය වාරිකය ලබා ගැනීමට රාජ්‍ය ආදායම කෙරෙහි වැඩි අවධානයක් යොමුකොට රාජ්‍යය ශක්‍යතා විශ්වාසය තහවුරු කළ යුතුය යන නිගමනය. අනෙක් කරුණ වන්නේ, ඉදිරියේ දී බලයට එන නායකයා සතු බලය කෙසේ පැවතිය යුතු දැයි තීරණය කිරීමට ව්‍යවස්ථා ප්‍රතිපාදන දෙසට යොමු වී මේ කාරණා ඉටු කරන්නට හැකි වන්නේ නම් සිදු වන දේ ගැන ගණන් බැලීමට ඇති හැකියාවය. මේ හා බැඳුණු තවත් කාරණයක් වන්නේ දෙමළ ජනයාගේ ඉල්ලීම කෙරෙහි යොමු වී ඔවුන්ගේ අභිලාෂයන් වෙත පෙර නො වූ පරිදි මැදිහත් වීම ය. එය දකුණේ දේශපාලනය තුල කළමාණාකරණය කර ගැනීමට ඇති වාසිය වී ඇත්තේ, ප්‍රධාන බලවේග දෙක වන මාලිමාව සහ ටෙලිපෝනයට විරුද්ධත්වයක් පෑම හෝ නොපෑමේ වාසිය ද ලබා ගත හැකි වෙතැයි යන විශ්වාසය තුල ය.

ජනතාව අපට පුදුම කරාවිද

මෙයින් පළමු කරුණ වන ජනතාව දෙසට හැරී ඔවුන්ගේ අභිලාෂයන් වෙත යොමු වන්නේ නම්, එය එසේ කරන්නට සිදු වන්නේ පවත්නා බංකොලොත්බවට පිළියමක් ලෙස රාජ්‍ය ආදායම වැඩි කර ගැනීමට ගත් ක්‍රියාමාර්ග රිවස් කිරීමෙනි. දැනටමත් පාරට පැමිණ ඇති වැටුප් වැඩිකිරීමේ සටන එකින් එක වර්ධනය වී සමස්ථ රාජ්‍ය සේවයට ව්‍යාප්ත වීමට ඇති හැකියාව පාලනය කර ගැනීමෙන් හෝ බදු සහ ආර්ථික පීඩනය දුරු කරලීමෙනි. මහ බැංකුවේ අධිපතිගේ අදහසට අනුව වැඩි කළ බදු වෙනස් කරනවා වෙනුවට ආදායම් තත්ත්වය ඉහළ නැංවීමයි කළ යුත්තේ නම්, මුලින්ම රාජ්‍ය සේවයේ සේවක ආදායම වැඩි කළ යුතු ය. එය දෙන්නම් කාසිවලට කල් දැමිය නො හැකි බව සක් සුදක් සේ පැහැදිලිය.

නමුත් මේ සියල්ල සිදු කරනු ලැබුවත් ජනතාව ඔහුට නැවත අවස්ථාවක් ලබා දේවි ද යන්න ගැනත් ඔහුට මනා අවබෝධයක් ඇත්නම් කළ යුත්තේ, යන යකා කොරහ බඳගෙන යාම ය. නමුත් මේ යකා බිඳින කොරහ නිසා ගැටලුව ඇති විය හැක්කේ ජනතාවට නොව, ඊ ලඟට බලයට පත්වන්නාට ය. සහන දීමනා, වැටුප්, මිල අඩුකිරීම්, ඇතුලු ජනතාව වෙත දිහ හැකි උපරිම දෑ ඉටු කරමින් ජනතා අභිලාෂයන් ලබා දී රාජ්‍යය රිවස් කළ හැකි ය. එයට කිසිවකුට විරුද්ධ විය නො හැකි අතර, අනෙක් හැම නායකයකුගෙත්, ජනතාවගේත්, මහ මග සටන් කරන්නාගේත් අපේක්ෂාව එය වන බැවිනි. ඔහුට ජය ගත හැකි වුව හොත් රිවස් දැමූ රාජ්‍යය ඉස්සරහට ගැනීමට එම න්‍යායේම විරුද්ධ සංසිද්ධිය ක්‍රියාත්මක කළ හැකි අතර පරාජයට පත් වුව හොත්, අනාගත නායකයාට ඒ බර කරගසා යෑමට සිදු වනු ඇතැත්, නව නායකයාට සහ අලුතින් පත්විය හැකි ආණ්ඩුවට හිටපු නායකයාගේ ක්‍රියාමාර්ග රිවස් කළ නොහැකි වනු ඇත. ඒ අනුව නැවත ගෝඨාභය දක්වා රට ගමන් කිරීමෙන් පසු නැවත අභියෝගය බාර ගන්න ග්‍රීක මිත්‍යා කතා කායකයා වන්නේ රනිල් වික්‍රමසිංහ යැයි පුරෝකතනය කරන රනිල් එළැඹෙන කාලය තුල ජනතාවාදී නායකයෙකු බව භාවිතාවෙන් පෙන්වන්නට තීරණය කළ හොත් ජනතාවට සහනයක් අත් වනු ඇත. එය කෙටිකාලීන වුවත් අනාගත පාලකයාට අභියෝගයක් ඉදිරි කරනු ඇත.

මෙම ලිපිය පටන් ගැන්මේ දීම සිතූ දෙය යථාර්ථයක් කළ හැකි වන්නේ බලයේ සිටින ඓන්ද්‍රීය ඇත්ත නියෝජනය කරන්නා වන රනිල්ට මිස, ආත්මීය  ඇත්ත සතු  අනාගත බලයට සිහින දකින සජිත් හෝ අනුරට නොව. ඔවුන්ගෙන් බලයට පත්වන කාට වුව රනිල් ගෙන දී යන්නේ රනිල්ගේ පරාජය හෝ ජය ගන්නාට අභියෝගයකි. එයින් අනුරට ඇති අභියෝගය තවත් දෙගුණ තෙුගුණ විය හැකි ය. එය භාර ගැනීමට මාලීමාව සූදානම් ය. අනුර ද සූදානම්ය. බලය ඉල්ලන්නේ අභියෝග බාර නො ගන්නට නොවේ. එහෙත් යම් විකට සජිත් එහෙම කරන්නත් බැරි නෑ.

අස්වැසිල්ල පුරෝකතනය කිරීම

කෙසේ වෙතත්, මේ වසරේ මැද සිට ලංකාවට යම් අස්වැසිල්ලක් ඇති වනු ඇතැයි සිතිය හැකි වේ ද. ඒ බව ආණ්ඩු පාර්ශවයෙන්, විශේෂයෙන් රනිල් පාර්ශවයෙන් වක්‍රව කරන ප්‍රකාශවලින් ද අනුමාන කළ හැකි වේ. එය තාවකාලික විය හැකිය නමුත් එය ඉදිරියට යෑම නායකයා මෙන්ම ජනතාවගෙත් කැපවීමක් ය. මෙරු බවට පත් වූ සිහිනයක් නොවී ජනතාවට වාසනාව උදාකර දිය හැකි පාලකයෙකුත්, පාලකයාට වාසනාව උදාකර ගත හැකි ඥාණවන්ත ජනතාවකුත් රටට ලැබේවා කියා ප්‍රාර්ථනා කිරීම හැර අසුභවාදී අනාගතයක් ප්‍රාර්ථනා කළ නො හැකි ය. ප්‍රාර්ථනාව සිහිනයක් වුවත් සිදුවිය හැකි යථාර්ථයට සහතික නැත.

ත්‍රිත්ව අභියෝගය

එහෙත් නව ලිබරල් ක්‍රමවේද අනුගමනය කරන රනිල් හෝ රාජපක්ෂ පාලනයටත්, සජිත් නියෝජනය කරන දේශපාලනයටත් මේ ප්‍රාර්ථනාව ජය ගත හැකි වේදැයි ද යන සංසන්දනයේ දී, එතරම් ලොකු වෙනසක් බලාපොරොත්තු විය නො හැකි ය. ජවිපේ ප්‍රමුක මාලිමාවට මේ තත්ත්වය අලුත්ම තත්ත්වයක් උදාකරනු ඇත. එය එක් අතකින් ත්‍රිත්ව අභියෝගයන් වේ.

එක බංකොලොත් රටක් නව ක්‍රමයකට පරිවර්තනය කිරීම සඳහා ඇති ව්‍යාස්ථාපිත බලය සහ ජනතාව ඒ කෙරෙහි දක්වන විශවාසය.

දෙක. මෙකී වෙනස සඳහා අනුගමනය කරන ආර්ථික දර්ශනය හා දේශපාලන උපායන්, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතාවයන් සඳහා පවතින දර්ශනය කුමක්ද යන්න.

තුන. පවතින රාජ්‍යය පවත්වාගෙන යමින් වෙනසක් සහ විපරිවර්තනයක් සඳහා අභ්‍යන්තර ප්‍රතිවිරෝධයන්ට මුහුණ දීමේ දී, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හා සම්බන්ධ අයිතීන් වෙනුවෙන් වන ගැටුම් හඳුනා ගන්නේ කෙසේද හා ඒවා විපරිවර්තනය කර ගනු ලබන්නේ කෙසේද, කුමන දැක්මක් ඔස්සේ ද යන අභියෝගයන් ප්‍රධාන වේ.  මාලිමාවට මුහුණ දීමට සිදු වන්නේ තනි රටක සමාජවාදය ක්‍රියාත්මක කිරීමට උදාවන අභියෝගය ය.

නව මිනිසා සහ නව සංස්කෘතිය



එහෙත් මාලිමාව සමාජවාදයක් වෙත ගමන් කරන මාර්ගය අනුගමනය කරනු බලන බවක භාවිතාවක් නැතැත්, සමාජ ප්‍රාතන්ත්‍රවාදී සමාජයක් වෙනුවෙන් ක්‍රියාත්මක වීමට නම්, එවැනි රාජ්‍ය ක්‍රමයකට සරිලන ගුණය හා ස්වරූපය දෙස බැරෑරුම් දක්මකට ගමන් කළ යුතු වේ. වාම විභවයක් සහ රතු පැහැයක් ඇති මාලිමාව චීන ක්‍රමයේ භාවිතාවකට ගමන් කරන්නේ නම්, අප වැනි රටකට කොතරම් දුරට ඔරොත්තු දේද, යන්න සංස්කෘතික ප්‍රශ්නයක් වගේම, ගෝලීය බල දේශපාලනයේ ගොදුරු බිමක් වී ඇති ලංකාව කලාපීය පීඩනයෙන් මිදීමට තරම් හය්යක් හදා ගත හැකි ද යන්න සැලකිය යුතු කාරණයකි. නව පාලන ක්‍රමයක්, නව රාජ්‍යයක් බිහි කිරීම අභිලාෂය නම්, මේ සඳහා නව මිනිසකු බිහිකර ගත යුතු ය. ඒ මිනිසා නම් සාක්‍යල්‍යවාදී මිනිසා ය.

පිළිතුරු ඇති නැති නිගමනය

ඒ මිනිසාට උචිත ක්‍රමය වන්නාවූ නව චින්තනයන් සහිත සාකල්‍ය ඒකකත්වයක් සහිත දර්ශනයකට ගමන් කළ යුතු වන්නේ නව ලිබරල්වාදී අසීමාන්තික පරිභෝජන රටාවේ වහල් බවින් මිදුණු ආධ්‍යාත්මික අභ්‍යන්තරයත්, ශික්ෂණයෙන් යුක්ත අධ්‍යාත්මික භාවිතාවක් සහිතව ඇති භාහිරත් වෙතට දේශපාලන සංස්කෘතියත් ආර්ථික සංස්කෘතියත් ගොඩ නැංවීම ය. මේ සඳහා වන නව ශිෂ්ටාචාරය වෙත අවතීර්ණය වීමට දක්වන අවංක එහෙත් ගැඹුුරු දාර්ශයක් ඔස්සේ පියවර ගතහොත් පමණය. මෙම දර්ශනය ඊනියා නො බැඳි පිළිවෙත ලෙස සිතන්නේ නම්, කළ හැකි දෙයක් නො මැති ය. නූතන සංවර්ධනය යන මිත්‍යාව පසු පස ගමන් කරන්නේ නම්, නැවත යන්නට ඇති පාර ධනේෂ්වර මාවතමය. මේ එකක්වත් නො මැති මාවත ඇත්තේ අප සතුවම ය. නමුත් අප සතු බටහිර මිනිසාගේ ව්‍යාජ ජීවන විලාසිතාව නව මිනිසකුගේ විලාසිතාවක් බවට පත් කර ගැනීම යනු දවසක දෙකක වසරක කාලයක් නො වුනද වසර දහයක් ප්‍රමාණවත් ය. වැදගත් වන්නේ ඊට ඇවැසි පාලන දැක්ම, චින්තනය, විනය සහ මානව ගුණය ය.

තවත් නිගමනයක්

ඉතින් අර සියල්ල එසේ කරන රනිල් මේ කාලය තුල, රටෙන් හොරා කා ගත් ධනය නැවත ආපසු ගන්නත් කටයුතු කරයි කියා නම් බලාපොරොත්තු තැබිය නො හැකි ය. එසේ සිතන්නට තරම් විශ්වාසයක් ඇති කරන්නේ නැති වුවත් එය ඔහු විසින් අනාගත නායක්තවයට ඉතිරි කරනු ඇත. රනිල්ට රාජපක්ෂලාත්, රාජපක්ෂලාට රනිලුත් යන අන්තර් පරායත්තතාවය නිසා පශ්චාත් ගෝඨාවාදී බලය යනු  එකිනෙකා රැකෙන ක්‍රමයකි.  රාජපක්ෂලාගේ ඉරණම රනිල් විසින් විසඳුවා වුව ද  එය තාවකාලික අවසන් වීමට නියමිත ය. මෙන්න මේ බව දන්නා රාජපක්ෂලා පවා රනිල්ට එක්වන්ට බැරි නැත. නමුත් එය එසේ වන්නේ නම් සිදු විය හැකි දෙය පවා රනිල් තො දැන ගන්නට හේතු නැත. රනිල් තමන්ගේ වල ඔය විදිහටම කපා ගෙන සිය දිවිත් දසා ගනීවි යැයි හිතිය හැකි ද.  පංතිමය වශයෙන් රනිල්ට තවදුරටත් රාජපක්ෂලාව ආරක්ෂා කර ගැනීමට හැකි වනු නො මැත. ඒ තමන්ගේ බලය අන් හැමටම වඩා වැදගත් වන බැවිනි.

උදය ආර්. තෙන්නකෝන්

11.01.24  

 

 

Sunday, January 7, 2024

2024 විප්‍රවාසී සති දිනපොත- ඇතුල පිට මානව සංකලනය- ජීවිතය, කාලව සාහිත්‍ය, දේශපාලනය හා දර්ශනය



ජනවාරී   1

 ඥාව් කියා ගන්න බැරුව ඉන්න මිනිස්සුත් කිරිබත් උයලා පුළු පුළුවන් විදිහට සම්ප්‍රධාය පවත්වගෙන යනවා. රතිඥ්ඥා පත්තු කරනවා මිල ගනන් දරන්න බැරි උණත්.  සුභ අලුත් අවුරුද්දක් කියලා පුරුදු විදිහට කියනා. ඒක සම්ප්‍රධායක්. ඒක ඇත්ත ද නැත්ත ද කියන එක තමන්ම දන්නේ පරණ විදිහටම ජීවිතේ පවත්වාගෙන යන කොටයි.  සිදුවෙන දේ මොනවා උනත් බලාපොරොත්තු තියා ගන්නවා හැර වෙන කරන්න දෙයක් නෑ. මිනිස්සු හැමෝම ඉන්නේ ජීවිත බලාපොරොත්තුවක. මැරෙන බව දැනගත්ත උනාට මැරෙන්නේ කවදද කියලා දන්නෙ නෑ. ඒක නිසායි බලාපොරොත්තු කියන එලියත් එක්ක හීන දකින්නේ. ඒක මෙහෙමයි කියලා කියන්නත් බෑ. මැරෙනවා කියලා දැනගෙන ඇඳේ ඉන්න කෙනාටත් එක මොහොතක් හරි ජීවත් වෙන්නයි ආසාව. හැම මිනිහෙක්ම මේ මොහොතට හරි ආසයි. ඉතින් ඔය කියන මේ මොහොත මොන මොන විදිහට විග්‍රහකරගත්තත්, ඒක ආත්මීයයි. බාහිර නෙවෙයි මොහොත තියෙන්නේ අපි තුල. ජීවිතය කියන්නේ ඒක. ජීවත් වෙනවා කියන්නේ ඒක. ඒත් මේ මොහොත කියන්නේ මොකක්ද ? ඇත්තටම එහෙම දෙයක් තියෙනවද? 

ජනවාරි 2

 “මේ මොහොතේ ජීවත් වෙන්න” කියලා කියන අදහස ගැන මට තියෙන්නේ කුතුහලයක්. ඒක දාර්ශනික විදිහට ගත්තම මොකක්දෝ එකක් තියෙනවා. මොහොතක් කියන්නේ එලියේ තියෙන දෙයක් ද එහෙමත් නැත්තම් තමන් සහ තමන්ගේ හිත ඇතුලේ තියෙන දෙයක් ද. ඒකියන්නේ අපේ සිතේ තියෙන දෙයක් ද. මොහොත කියලා කියන්නේ නිතරම විපරිවර්තනයට භාජනය වන්නක්. මොහොත කියන්නේ නො නැවතී ගමන් කරන ධර්මතාවයක්. හරියට ඉර හඳ ගළන ගඟ වගේ වෙනස් වෙමින් පවතින දෙයක්. මේ මොහොතේ ඉන්නවා කියන්නේ වෙනස් වෙමින් පැවතීම, වෙනස්වීමේ ප්‍රවාහයේ පැවතීම. ඒ අනුව මේ ප්‍රවාහයේ ඉන්නවා කියන එක. එතකොට ලෝකය පවතින විදිහට පවතින්න දෙන්න කියන එක ද? මිනිසා එහෙම ඉන්න සත්වයෙක් නෙවෙයි. මේ මොහොත තුල හිතෙන් හිටියට ඒ මොහොතේම භාහිරත් එක්ක කරන ක්‍රියාව නිසා වෙනසක පත්වෙනවා. ඒක නැවත මොහොත බවට පත්වෙනවා. ඒ අර්ථයෙන් මේ මොහොතේ ජීවත් වෙනවා කියනකොට “මම” කියන කෙනාට මොකද වෙන්නේ. පුද්ගලයාට භාහිරින් ලැබෙනවා සංඥාර්ථයක්. එහෙමත් නැත්නම් අනන්‍යතාවක්. මේකයි අපි පවත්වාගෙන යන්නේ. හැබැයි අනන්‍යතාව කියන එක වෙනස් නො වන ප්‍රපංචයක් විදිහටයි බොහෝ දෙනා සලකන්නේ. මේ කියන අනන්‍යතාව නො වෙනස්ව තියා ගන්නයි හැමෝම හදන්නේ. ඒක එහෙම වෙන්නෙ නෑ. එහෙම හිතනවා. විශ්ව ධර්මතාවට එරෙහි දෙයක් ජීවිතයට අපි ගලපාගෙන ව්‍යාජයක ජීවත් වෙනවා. පුද්ගලයාට ආයතනයට, පක්ෂයට ගලපා ගන්නවා. වෙනස් වීම පිළිගත්තට අනන්‍යතාව වෙනස් නොවන දෙයක් විදිහටයි සලකන්නේ.. මේකේ මූලය එන්නේ “මම” කියන පුද්ගල ගොඩනැංවීමකින් මිසක ස්වභාව ධර්මයෙන් නෙවෙයි. මේ මොහොත සහ අනන්‍යතාව කියන දෙක අතර තියෙන්නේ මේ ප්‍රතිවිරෝධය මෙන්ම සහ සම්බන්ධයයි. ඒක අපෝහක නම් වාමංශිකයා ගැන තියෙන හා තමන් හිතන ආකාරය ගැන හිතන්න පුලුවන් නම් හොඳයි නේ ද

 ජනවාරි 3

 මේ අවුරුද්ද ලෝකයේ තවත් රටවල් කිහිපයකට මෙන්ම ලංකාවටත් මැතිවරණ වර්ෂයක්. අර්බුදය, ආර්ථිකය, දේශපාලනය, ජීවිතය, බලාපොරොත්තුව. ලංකාවට නම් මෙතෙක් ආව මගේ යන්න කිසිම චාන්ස් එකක් නෑ. ඒක වෙනස් කරන්න ඕන කිව්වට, කරනවා කිව්වට, එහෙම කරයි කියලා හෝ කරන්න පුලුවන් කියලා විශ්වාසයක් තියෙනවද? පශ්චාත් යටත් විජිත ලංකාවේ දේශපාලනයේ ඒ වෙනස කරනවා නම් දැනට ධාවන පථයේ ඉන්න තරඟකරුවන් දිහා බලද්දි ඉන්නේ මාලිමාව.

ඉතින් මාලිමාව ලොකු ගේමක් දෙනවා මේ පාර. වපුරන හැටියටයි අස්වන්න කියන්නාක් වාගේ අතුරු උපද්‍රවයක් නොතිබුණෝත් හොඳ අස්වැන්නක් ගන්න පුලුවන්. ඒත් වපුරන්නේ  රාසායනික පොහොර ගහලා නම්, අස්වැන්න කාබනිකයි කියලා කියන එකයි අවුල, හිතන එකයි ඒකට රැවටෙන එකයි අවුල.

ඒක වපුරන අයගෙ පැත්තෙන් ඔන්ටොලොජිකල් අවුලක්. ඒ කියන්නේ සත්භාවීය අවුලක්. මෙන්න මේ අවුල විසින් නැවත සමාජය අවුල් කරන්න පුලුවන්, එහෙම නැත්තම් වෙනත් සංස්කෘතියකට හැරෙන්න පුලුවන්. ඒක නව පංතිමය සංස්කෘතියක් ගොඩ නැගෙන්න ඉඩ හැදේවි. ඒක මාලිමාවේම වැඩක් නෙවෙයි. ඊට පස්සේ අනිත් අයගෙත් වැඩක්. ඒ වෙනස ඕන නම් අනිත් අයත් වැඩ කරන්න වෙනවා. හැබැයි වැඩ කරනවා කියන්නේ පක්ෂේ සාමාජිතක්වය ගන්න එකවත්, බැතිමතෙක් වන එක නෙවෙයි. එතැන දී ගැටලුවක් තියෙනවා.. ඒ ගැටලුව තියෙන්නේ මාලිමාව විසින් ඉල්ලා සිටින අනන්‍යතාව සහ එය විසින්ම ඇති කරන ප්‍රතිවිරෝධය. මේක අයිතිය, උරුමය සහ බලය වගේ තවත් බොහෝ සංකල්පීය දේවල්. මේ මොනවත් ගැන හිතන්නැතුව කරන්න තියෙන්නේ මාලිමාවට සහයෝගයක් දෙන එක. මොකද වෙන කවුරුත් නෑ. අපි කැමැති වුණත් නැතැත් රටේ ඉදිරි අනාගතයට 2024 ඇවිත් තියෙනවා.  එතැන දී හිතන්න තියෙන්නේ මාලිමාවට මේ සැරේ චාන්ස් එකක් නොදුන්නොත් ඊ ළඟ පාර ඒ චාන්ස් එක දෙනවා කියන එක ද නැත්තම්, මේ පාර චාන්ස් එක දීලා වැඩේ හරියන්නැත්තම් ඊ ලඟට වෙනත් අතක් බලන්න පුලුවන් කියන එක ද..

 ජනවාරි 4

 

මේ දවස මතක් වෙත් දි පෙබරවාරි 4 මතක් වෙනවා. ඒ දවස ගැන ලියන්න ඕන දේවල් අද ලියන එක වැඩක් නැති වුණත් මොකක්ද මේ නිදහස කියන්නේ.. මට හිතෙන්නෙම මේ සංකල්ප අයිති අපේ හිත්වලටමයි. මම නිදහස කියලා කියන කොට එන අදහසම ද ඔබට තියෙන්නේ.. හැබැයි සමාජයක් විදිහට මේ සංකාල්පය පොදු කරනවා. පොදු කෙරුවට එතන නිදහසක් ඇත්තටම නෑ. ඒක නිසා පුද්ගල නිදහස ගැන කතා කරනවා. සමාජ නිදහස ඇතුලේ තමයි පුද්ගල නිදහස තියෙන්නේ. මේක මම කියන්නේ නිකංම හිතට එන එකක් වගේ පෙනුනට, කල්පනා කරද්දියි මට තේරුනේ ඇයි මේ අදහස මේ වෙලාවේ ආවේ කියලා. නිදහස කිව්වට නිදහසක් නෑ. තියෙන්නේ තෝරා ගැනීමක්. එකඟතාවයක්.

 ජනවාරි 5

 යුක්තිය මෙහෙයුම කියාගෙන පොලිසය දැන් වැටලීමක් කරන එක ගැන මාර වැඩක් වෙලා තියෙන්නේ. මේක හොඳ ද නරක ද කියන දෙක අතර හිරවීමක්. හැබැයි ඔය පොදුයි කියලා හිතන සාමාන්‍ය ජනතාවට නම් ඕකට තියෙන්නේ හොඳ හරි නරක හිරි කියන එකයි, ඒකට හේතුවයි. ප්‍රශ්නෙ තියෙන්නේ බුද්ධිමතුන්, සිවිල් සමාජය, නීතිඥ්ඥයන්, මානව හිමිකම් කියන අය. මෙතනනෙ ඇත්තටම වැඩේ තියෙන්නේ. කුඩු අල්ලනවද නැද්ද, ඒක කරන්නේ ඇත්තටද බොරුවට ද එහෙමත් නැත්තම් ගේම් එකක් ද කියන එකට කොහොමද පෙනී හිටින්නේ කියන කාරණය. ඇත්තටම මේ ප්‍රශ්නය මගෙන්ම මම අහගන්නංකො. ඇත්තටම ගත්තොත් මගෙ ඇතුලේ දැනෙන දේ තමයි මේ වැඩේ හොඳයි කියන එක. ඊට පස්සෙයි ඉතිරි ඒවා කතා කරන්න වෙන්නේ. කුඩු බොන කෙනෙක් හෝ කුඩු විකුණන හෝ මොන විදිහකින් හරි ඒ දෙයකින් වාසි ගන්න කෙනෙක් හැරුණු කොට මේ වසංගයට එරෙහි වෙන්නෑ කියන අදහසේ ඉන්න කවුරු හරි ඉන්නවා නං එතන හිතන්න දෙයක් තියෙනවා. දවස් දෙක තුනකට ලංකාවේ හිර ගෙදරකට ගිහින් බලන්න. මුලු මහත් සමාජයම බොන්ෂායි කැඩපතක් තමයි හිර ගෙදර කියන්නේ. එතැන බලන්න පුලුවන් රටේ තියෙන ඛේදවාචකය. යුක්තිය මෙහෙයුම අවංක වැඩක් උනොත්, ඇත්තටම 2024 පස්සේ බලය ගන්න කාට උනත් අංක එකේ වගකීම් අතරට එන වැඩක්. හොඳ වැඩක් කරලා බාර දුන්නට පස්සේ ඒක පවත්තවාගෙන යන එක.

ඒක කවුද හිරියටම කරන්නේ කියන කණ්ඩායමට මෙවර මැතිවරණය වාසි වෙන්න පුලුවන්. හැබැයි ඒක හරියට සාර්ථක උනොත් විතරයි. ඒක නාට්‍යක් තියලා කියන්න පුලුවන් උනාට මේ කරන අයට නාට්‍යක් කරන්න බෑ දේශපාලනය වෙනුවෙන්. මොකද ඒකට තියෙන කාලය වැඩියි. දිගටම නාට්‍ය පෙන්වන්න වෙනවා.. එතකොට දන්නනෙම නැතුව නාට්‍ය ඇත්ත වෙන්න තියෙන ඉඩ වැඩියි. මේක ජාතික ප්‍රශ්නයක්. ඉතින් ජාතික ප්‍රශ්නය නැවත ඔම්ලට් දාන්න පුලුවන්. අනිත් අතට ආණ්ඩුවට මේක කැමැති වුණත් අකමැති වුණත් කරන්න සිද්ධ වෙන එක හේතුවක් තියෙනවා. මත් ද්‍රව්‍යය නිසා සමාජ පරිභෝජනය හැකිලිලා තියෙන්නේ. මිල දී ගැනීමට ඇති නො හැකියාව නිසා විශේෂයෙන් අග නාගරික අව වරප්‍රසාදිත දුගී ජනයාට තියෙන පීඩන දෙගුණ තෙගුණ වෙලා තියෙන්නේ. මත් ද්‍රව්‍යවලින් සංසරණය වන සල්ලි පවා ආපසු ආර්ථිකයට එකතු වෙන්නේ නෑ.. මේක ධනේෂ්වරයේම ගැටලුවක්. අර්බුදයක් ඇති මේ වෙලාවේ ඒකට තියෙන එක විසඳුමක් විදිහට ගන්නත් පුලුවන්. මේකම අනිත් පැත්තට දේශපාලන වාසියක් වෙන්නත් පුලුවන්.  

 ජනවාරි 6

 අපි දෙයක් නොකර ඉන්නකොට අපි ගැන සහ එලිය ගැන සාධාරණීයකරණය කරන එක කරන  ලේසියි. එතැන ආත්මීය කොටස නැති නිසා. ඒත් අපි දෙයක් කරන කොට ඒක යුක්තිඅයුක්තිබවට එන්න හරි අමාරුයි. ඒක එන්නේ භාවිතාව කියන දේ තුල. අන්න එකකොටයි අපිට න්‍යායන් අවශ්‍ය වෙන්නේ. නැතිනම් අලුතින් හොයා ගන්න වෙන්නේ.. ඇත්ත කියන්නේ මොකක්ද කියලා හිතනව නම් හිතන්න වෙන්නේ.. තමන්ට බෝලේ පාස් උනොත්, මිනිහා කියන සත්වයා ඒක කොහොම හරි කරනවා.. හැබයි ඇත්ත කියන එක තමන්ට කුඩා කරගෙන. තමන්ගේ ආරක්ෂාවට, පැවැත්මටයි ඒක කරන්නේ. නමුත් ඒකේ අනිත් පැත්ත, ඒ කියන්නේ පරාර්ථකාමී  මිනිස්සු  ගැනයි හිතන්න වෙන්නේ. ඒකත් ව්‍යුහාත්මකයි, සංයුක්තියි. විශ්වීය විදිහට ගන්න කොටයි, අපි කරන දෙය මොකක්ද කියන එක ගැන හිතන්න වෙන්නේ.. විශ්වීයව හිතන මිනිස්සු තමන් කරන්නේ මොකක්ද කියන එකම තීරණය වෙන්නේ ඇත්ත කියන මතයි. විශ්වාසය කියන එකයි, සත්භාවයයි කියන දේවල් එක්ක නිසා සාධාරණීයකරණය කියන වචනය අදාල නෑ.. තමන් කරන වැඩේම සත්භාවීය වෙනවා. යුක්තිසහගත වෙන්නේ  ඒ වැඩෙන් පස්සේ. එලියේ අය කතා කරන දෙයක් වුණාට පස්සේ නොයෙක් අර්ථකතන කරන්න පුලුවන්, ඒත් සත්භාවිය කොටස අයින් කරන්න බෑ. මේකට අවංකකම, හෘද සාක්ෂිය, අධ්‍යාත්මය වගේ සංකල්පත් එකතු වෙනවා.

 ජනවාරි 7



කොක්ටේල් සහ අන්සතු බිමේ දිනපොත යන කාව්‍ය කෘති දෙක සම්බන්ධකරගෙන කවි රසවින්දන සහ සංස්කෘතිකමය වැඩක් කරන්න ගත්ත එක අලුත් දෙයක්. අද අපේ කවි වැඩේ මාතලේට ගිහින්. මම මෙහෙ ඉඳන් බලාගෙන ඉන්නවා. ඇත්තටම මේ වැඩේ හරිම අහඹු වැඩක්. විපරිවර්තනීය වැඩක්. පටන් ගත්ත විදිහ නෙවෙයි අද තියෙන විදිහ. හෙට තියෙන්නේ කොහොමද කියන එක දන්නෑ. හැබැයි අපි දන්න දෙයක් තියෙනවා. මෙතැන සත්භාවය, ඇත්ත උවමනාව, අවංකත්වය, දුෂ්කරතාවය, විශ්වාසය කියන කාරණය. එලිය විසින් මේ ගැන අවිශ්වාස කරන්න පුලුවන්. ඒත් ඒක අදාල නෑ. ඒක බලන්න වෙන්නේ වැඩේ ඇතුලේ මිසක අර්ථකතන ඔස්සේ තේරුම් ගැන්න බෑ. ඒක අපිට ලෙහා ගන්නත් බෑ.. එක අතකින් නිල රාජ්‍ය නො වන සංවිධානයකින් ව්‍යාපෘතියක් විදිහට නොකර, නිල ආධාර නැතුව හතර වැනි වතාවටත් කොහොම හරි කරන්න පුලුවන් වුණා.. එහෙම වුණත් ඒකෙ තියෙන දුෂ්කරකම ගැන කිව්වට වැඩක් නෑ. ඒ නිසා  දැන් නම් ඉස්සරට යන්න හරිම අමාරුයි.. ඉස්සරහට යන්න අවම මූල්‍ය තත්ත්වයක් අවශ්‍ය වෙනවා. ඒකට කැප වෙන අයට දිගටම මේ කැපවීම කරන්න නම් ඕ අයට අවම පැවැත්මක් තියෙන්න වෙනවා. පැවැත්මට වෙන දෙයක් කළොත් මේක මිස් වෙනවා. දෙකම යම් තුලනයකින් කරන එතයි වැඩේ. ඒත් අද රටේ තියෙන තත්ත්වයත් එක්ක ඒක ලේසි නෑ.

ඉතින් ඒ කොහොම වුණත් මේ කටයුත්ත බොහොම ප්‍රයෝජනවත් වැඩක්. සමාජයට අවශ්‍ය වැඩක්. ඇත්ත තේරුම් ගැනීමකට සමාජයේ සමගියට, අන්නෝන්‍ය විශ්වාසයට ගෞරවයට නියම සංහිඳියාවකට මේ වගේ දේවල් තව තවත් කරන්න ඕන. ඒකට

හොඳ අවකාශයක් අපේ මේ සාමූහික උත්සාහය තුල තියෙනවා වගේම ඉල්ලුම තියෙනවා. ක්‍රියාත්මක කරන්න නම් මිනිස් ස්වෙච්ඡා ශ්‍රමය හැරුණු කොට අනිත් දේවල් අපිට නිකං ලැබෙන්නෑ.. ඒවට ඕන කරනවා සල්ලි. මේ සල්ලි දෙන්නේ කවුද කොහෙන්ද කොහොමද කියන එක අදාල වෙන්නෙ නෑ හෝ අදාලයි නම් අපිට දැන් ඒ ගැන හිතන්න වෙනවා.

 වැඩේ කරන්නේ අවංකව ඇත්තට නම් ඒකට අපිට උද්ව් කරන්න කියලා කිව්වම මිනිස්සුන්ට ආධාර කරන්න පුලුවන්. ඒ විදිහටයි මේ කරපු හරිය කරේ. ඒත් එක් ප්‍රමානවත් නෑ. ඉස්සරට මේ වැඩේ යන්න නම් විදියක් හොයා ගන්න වෙනවා. ඒකට කවුරු හරි උදව් කරන එක වගේම අපිත් ඒකට මාර්ගයක් හොයා ගත්තොත්, වැඩේ මීට වඩා හොඳට කරන්න පුලුවන් වෙයි කියන එකයි විශ්වාසය.

මේ වන තුරු මේ වැඩේට තම ශුමය තාලය ධනය වගේම බුද්ධිමය දායකත්වය දෙන සියලු දෙනාටම තියෙන්නේ  මිල කළ නො හැකි ගෞරවයක්.

 

 

 සතියක නිමාව

උදය ආර්. තෙන්නකෝන්